284- بیا بمانیم 285- ماي عميق 286- سينما افريقا 287- شکر 288- شازده کوچولو 289- تو فقط گوش بده 290- آرامش به سبک زنانه 291- proof 292- سه فرهاد، با هم، در کنار من 293- خونهء نقلي گيگيلي 294- انرژی رگهای من 295- خونهء ما 296- سخته 297- حامی 298- نشونه 299- سيكا 300- وام مسكن 301- همه حس های من 302- اولين ها 303- سيارك من 304- 6/6 305- سهم دوشاب 306- هوش ِ زیادی 307- فولدر د

سه هفته اینجا بودنت زود تموم شد. مثل خوابی خوش که وقتی بیدار میشی می خوای بازم خواب بخوابی. حتی در بیداری هم با فکر کردن بهش، لبخند به لب میآرهو

میگن: روزهای خوشی که آدم پشت سر میذاره تنها روزهایی هستن که در زمره سال های عمر حساب میشن. اگه بخوای اینطوری حساب کنی من خیلی جوانم و از اردیبهشت به اینطرف که از مسافرت برگشتیم فقط 3 هفته به سال های عمر من اضافه شده.

مرسی که هستی، اومدی، با هم تجربه های جدید ساختیم.

مطمئنم همون اندازه که زبان علم، آلمانیه؛ زبان مکالمه بین المللی، انگلیسیه؛ زبان بی خیالی و شادی، اسپانیاییه؛ زبان مهربونی، ایتالیاییه، زبان صداقت، آذریه، زبان قدمت و تاریخ، کُردیه؛ زبان عشق هم فرانسویه. اصلا خدا زبان فرانسه رو برای بیان عشق به وجود آورد. بی دلیل نیست که آهنگ های فرانسوی این همه به دل می نشینن. حتی اگه فرانسه هم بلد نباشی می تونی از شنیدنش غرق در نشاط بشی. بی خود نیس که سلن دیون ای

دیروز که رفته بودم نمایشگاه تجهیزات ورزشی خانم لیلا رجبی رو دیدم. چقدر این زوج دوس داشتنی هستن. با دیدن لیلا همیشه حس توانمندی آشکار شده در خانومها رو می بینم. چیزی که برام همیشه تحسین برانگیزه رفتار این زوج با همدیگه در اجتماع هست: نگاه های پر از محبت و تلاش و اراده. جالب بودکه اکثر مردم می اومدن باهاشون عکس بگیرن. خانومایی که فقط با لیلا عکس می گرفتن و مردمانی که میرفتن با همسرش عکس بگیرن و ایشو

چه خوبه که امسال تعطیل ها اکثریت افتادن روز شنبه :-)

یه حس خوبیه چند روز پشت سر هم تعطیل باشه و مهتر از همه اینه که تعطیلی شنبه می افته روو تعطیلی آخر هفتهء خارجی ها.

دیروز از صب نشستم به درس خوندن. یادگیری زبان خارجکی.

تو: من الان بیدار شدم

من: از صدات مهلومه :-)

تو: می دیر بیدار نشدم، ساعت امروز تند تند حرکت کرده زود رسیده به ظهر :-)) وگرنه من همون وقت قبل بیدار شدم.

من با خنده: قول میدم این جمله ات رو حتما توو وبلاگم یادداشت کنم.

هم دیگه. خخخخخخخخ

روزها داره کوتاه میشه و من غصه ام میشه.

کاملا نمونه بارز از یه متولد ماه شکفتن هستم :-) روزهای بلند و آفتابی و ملایم، میشن دلخواه من.

که صب از خواب بیدار بشی ببینی هوا روشنه و خورشید نور ملایمی داره.

که شب که می خوای برگردی خونه، باز هوا روشن باشه.

می دونی، روزای پاییز و زمستون رو زمانی دوس داشتم که با هم می رفتیم خونه. دیگه اون موقع، همه روزها و شب های سال برام همون ساعت های طولانی و آفتابی بودن.

امروز صب بیدار شدم و متوجه شدم روزا خیلی کوتاه شدن. زمزمه نیمه دوم سال شنیده میشه.

یه مدیر تولید داریم که تجربیات جالبی داره. یکی از قشنگنرین هاش رو دیروز برام تعریف می کرد. تجربه زیبایی از کار کردن با آلمانی ها: از کار کردن با آلمانی ها یه نکته مهم یاد گرفتم: کار رو باید با عشق انجام داد. تا زمانی که به کارت علاقه نداشته باشی توو زیباترین اتاق هم خسته میشی اما اگه علاقمند به کار باشی تا ساعت 3 نصفه شب هم سر کار بمونی خسته نمیشی. هر موقع فک کردی به کارت علاقه نداری حتما استعفا ب

این دومین یا سومن بار هست که شب از خواب می پرم.

توو خواب و بیدار می شنوم که یکی داره با قفل در ور میره و تلاش برای انداختن کلید به قفل.

اوایلش سعی می کنم بی توجه بشم و توو خواب به خودم میگم: اشتباه می شنوم و بی توجه باشم بهش.

اما وقتی صدا بیشتر می شه و طولانی تر، از روو تخت پا میشم و می دوم سمت در.

خبری نیس. حتی چراغ راهرو هم خاموشه اما من مطمئنم که صدای ور رفتن با قفل و کلید رو شنیدم.

یمی از بزرگترین ترس های الانم شده همین صدا و وحشت زده شدن

:-(

دارم کتاب میخونم تا وقتش برسه برم آزمایش. یهو به خودم میام و صدای نفس کشیدن های آروم و گاه کمی صدادارت منو به خودم میاره. به نظرم آرامش بخش ترین و بهترین و شنیدنی ترین صدایی هست که دوس دارم بشنوم. که لذت همه جهان عستی رو این صدا در وجودم ریخت و همه قلب منو از احساس زنده بودن و خوشبخت بودن پر کرد.مدتهاست که اینجا در تنهایی نشستم و فقط صدای نفس های خودمو شنیدم. ناخودآگاه شرمنده میشم که چرا داشتم کتا

به نکته مهمی پی برده ام: لاک زدن در تنهایی، صرفا برای گمراه کردن می باشد. گمراه کردن از دلتنگ شدنت

نکته: و این کشف شامل مواقعی که با تو با خنده لاک می زنم نمی شود :-)